Entre os actos de resistencia cotiá contra o Réxime, os comentarios e rumores afectaban a orde ideolóxica imposta polo franquismo. Así o consideraban as autoridades, que non dubidaron en proceder contra os autores e, como no caso que nos ocupa, podían chegar a sometelos a consello de guerra.
Aínda que non poden asociarse automaticamente as persoas autoras de actos de resistencia como opositoras conscientes ao franquismo, no caso dos de carácter simbólico ou ideolóxico, o máis habitual era que tivesen antecedentes nese senso.
Era o caso do funcionario de prisións Manuel Vicente Álvarez. Manuel solicitara o ingreso na loxa Helenes nº 7 de Pontevedra no ano 1933; así se documenta nun escrito que esta loxa envía á Constancia nº 13 de Ourense. O xuíz Colmeiro, instrutor do macroproceso contra a masonería galega, manda detelo en setembro de 1937 porque existían “indicios suficientes para asegurar de una manera indubitable” a súa afiliación masónica. Quedou en liberdade o 16 de decembro dese ano. Tamén sabemos da súa militancia en Izquierda Republicana.
Era natural da Guarda e residía en Tui.
O día 27 de xaneiro de 1938, a Garda Civil tudense instrúelle un atentado “por propalar noticias falsas en relación al Glorioso Movimiento Nacional”. O Delegado de Orde Pública ordena detelo por “frases derrotistas”.
Un dos denunciantes era o garda cívico Jesús Vidal; afirma que, nunha conversa entre ambos, Manuel dixera que en Teruel
habíamos tenido los Nacionales una carnicería, demostrando en toda su conversación su tendencia derrotista, considerándole un individuo de ideas marxistas y demostrando su poco afecto a la Causa Nacional.
Ademais do anterior, outras testemuñas afirman que, atopándose no despacho de gasolina de Gerardo Priegue, dixéralle a un fillo do dono que se marchaba á fronte “que iba al matadero de Teruel”. Así o confirma Xerardo.
Manuel Vicente nega os feitos á Garda Civil e, posteriormente, diante do xuíz admite as conversacións pero sostén que as manifestacións non foran no senso en que o acusaban. Por exemplo, no caso do fillo de Priegue, a confusión podería deberse a que falara baixo por estar afónico. O que lle dixera fora: “Que lleve V. buen viaje, y a defender la Patria y morir por ella si es preciso, que aquello es un matadero de rojos y hay que acabar con ellos”.
Manuel móvese moi ben para articular a defensa e consegue informes moi favorables, entre outros do alcalde e do presbítero Pío J. Varela. Xúlgano na causa 504/38, por sedición militar.
Nun dos resultandos da sentencia, afírmase que
es persona de buena conducta pública y privada no teniendo matiz político conocido y habiendo tratado con deferencia y afabilidad en su cargo de Inspector de Prisiones a los presos sociales de derechas encarcelados por el funesto Frente Popular.
Considerando que houbera unha errónea interpretación das frases, o tribunal absolveuno.





